Gelezen! Het verdriet!

Op de MMS viel ik al voor de literatuur van de Vlamingen Louis Paul Boon, Herman Teirlinck en Gerard Walschap. Van Hugo Claus las ik zijn roman ‘De Metsiers’ voor mijn literatuurlijst. Daarna volgden ‘De verwondering’ en zijn toneelstukken ‘Suiker’ en ‘Een bruid in de morgen’. Zijn magnum opus kocht ik in 1989, toen ik Nederlands studeerde aan de Hogeschool Rotterdam, destijds nog de Nutsacademie. Het plan om het boek op mijn lijst te zetten voor het tentamen Moderne Letterkunde…

Meer lezen …

Lekker lezen in Woesten

‘Dit boek moet je lezen,’ zei hij een vriend onlangs, ‘een verplichte literatuur voor enthousiaste Vlaanderenreizigers zoals jullie!’ Ik reserveerde het boek direct in de bibliotheek van Delfshaven. Eindelijk weer een Vlaamse roman, dacht ik. Daar was ik na het lezen van ‘De voorstad groeit’ en ‘Vergeten straat’ van Louis Paul Boon een beetje aan verslingerd geraakt, maar na het complete oeuvre van Claus had ik het na een tweede poging om vat te krijgen op zijn meesterwerk voor een…

Meer lezen …

Hier en nu

Als ik ‘s nachts wakker lig en het piekeren begint, houd ik me voor hoe belangrijk het is om er te zijn, in het hier en nu. Hier gebeurt het. Op dit moment. Niet gisteren. Niet morgen. Niet over een jaar, niet over vijf jaar, niet over dertig jaar. Wat is de essentie van dit moment? Waarom ben ik hier? Waarom ben ik hier nu? Voor mijn toenmalige collega aardrijkskunde waren dit de belangrijkste vragen voor zijn vakgebied. Waarom hunebedden?…

Meer lezen …

Eerst de zin

Ik had eens een directeur die zich graag liet voorstaan op haar gebrekkige kennis van literatuur. Eerste zinnen zeiden haar niets, zei ze, terwijl iedereen weet dat sommige eerste zinnen de lezer direct het boek binnen trekken, als een vooruitwijzing dat het niet makkelijk zal worden. Met de woorden ‘Ik was tien jaar en deed mijn jas niet meer uit,’  introduceert Marieke Lucas Rjjneveld het hoofdpersonage met een ik-perspectief in haar bijna driehonderd pagina’s tellende literaire roman. Jas is een…

Meer lezen …

De foto

‘Is dit mijn foto?’ vroeg ik. De longarts toonde twee longen op het beeldscherm. Op de linkerlong zat een vlek. Drie dagen tevoren had ik een foto laten maken. Ik liep al enige tijd rond met een vreemd hoestje dat ik niet thuis kon brengen. Daarna ging ik naar de boekhandel. De huisarts belde terwijl ik stond af te rekenen. ‘Er is iets niet goed. Een longarts moet naar de foto kijken,’ zei ze. ‘Je wordt straks gebeld voor een…

Meer lezen …